Κάθε ταξίδι μου κυλά μες στη μελαγχολία,

μέσα στη μοναξιά του γεμάτου λεωφορείου ή τρένου,

εγώ κι ο δρόμος μοναχά

που απλώνεται στα πόδια μου ανοιχτός

και άπειρος,

όπως ο δρόμος που διέσχισα

κι άφησα πίσω μου μέχρι το σήμερα,

μέχρι το τώρα.

Είναι ίσως η αγωνία για το τι με περιμένει στον σταθμό,

για το αν με περιμένει κάποιος άνθρωπος με αίμα

κι αγκαλιά.

Ίσως η υποχρέωση που φέρνει κάθε φορά η άφιξη

να βγεις έξω στον κόσμο και να ζήσεις.

Τώρα όμως που βλέπω τον κόσμο να χάνεται

σε τρίμματα πίσω απ’ το τζάμι,

να σβήνει όπως μια χαρακιά στο κύμα,

λέω μήπως φταίει μοναχά που κάθε μου ταξίδι

είναι μια πρόβα για το άλλο,

το μεγάλο.

*Από τη βραβευμένη συλλογή “Ανεκπλήρωτοι Φόβοι”.