Έργο της Angelica Privalihina

Κλαδάκια από ‘ίσως’ και ‘αλλά’
φυσάει και αναδεύονται
μέσα στις λάσπες των καιρών και
στην καρδιά της Μεγάλης Ξηρασίας.
Ξυπνάνε, φορές, με το πέρασμα της σκουριάς
– τσιμέντο και σίδερο –
με μια ανεξήγητη ορμή να γίνουν ‘θέλω!’
στη διεκδίκηση της άλλης εκδοχής
όταν και οι ρίζες έχουν ποθήσει σφόδρα
μεταΚίνηση.
‘Ίσως’ να προτιμούσα μια λιακάδα
‘αλλά’ και με τις συννεφιές αντέχω.

Να φταίει ο λαβύρινθος;
Να φταίει η γραφειοκρατία;
Σηκώνεται απ’ τη θέση της αθόρυβα
– πάλι αναλήφθηκε στα νέφη –
μείναμε στην ομίχλη χωρίς Βούληση
κι απέναντι έχει ξεροσταλιάσει
να μας περιμένει η Πράξη
δοκιμασία περνάνε τα συνθήματα
στους τοίχους – τα μόνα που γνωρίζουνε
τις άδειες κεφαλές μας.

Ίσως να φταίνε οι γραμμές
του τρένου ή του πενταγράμμου
αλλά, πάλι, τόσο ανίδεοι κι αγράμματοι
μέσα σε τέτοια ύποπτη ευτυχία;

‘Ίσως’ να είναι ο Πινόκιο,
‘αλλά’ μπορεί και ο Συρανό.