Ήμουν ένα σύννεφο
που πάντα νόμιζε ότι χρωστά ένα ποίημα
Ήμουν ένα σύννεφο, γκρι σαν το σπίτι μου,
που οδηγούσε τα πουλιά, στην αποστολή τους
προς το θλιμμένο ηλιοβασίλεμα.
Ήμουν ένα σύννεφο,
που από σεμνότητα δεν έχανε τα λουλούδια,
και τα άφηνε να καυχιόνται ότι στιγμιαία
συνέλαβαν τη σκιά μου.
Ήμουν ένα σύννεφο,
η συνοδεία αναψυχής στο αεράκι
και η παρηγοριά στη στεναχώρια του ουράνιου τόξου
που με τρυπούσε…
Και μια μέρα με Χάσμα,
ήρθε αγγελιοφόρος το φθινόπωρο
σηκώνοντας περίτεχνα, μαζί με τα φύλλα,
κι ένα στυλό
που τρύπησε την καρδιά μου.
Και μου είπε
ότι ήρθε να εκπληρώσει το Χειμώνα μου…
Ζωγράφισα ένα ήπιο μειδίαμα στο πρόσωπό μου
-στη πραγματικότητα ήθελα να ξεχάσω
πώς είναι να γελώ.-
Ναι…
Από τότε
κάθε στιγμή αισθάνομαι ένα συννεφιασμένο ποίημα
που θέλει να ξεχάσει να χαμογελά.