Εμείς
που δε μας κούρασε να λέμε ολοένα
και τι θα γίνει αύριο
και τι έγινε χτες
που δε μας έγινε ακόμα βαρετό
ν’ αθροίζουμε ολοένα τις μέρες μας
και να ‘ναι πάντα πενιχρό το άθροισμα
σαν το συμπέρασμα που βγαίνει από τις συμβουλές˙
που θεσπίσαμε πια νόμους από πάνω μας
κι έχουμε πια τα μικρά μας έθιμα
πόσο ποτέ μας δε θ’ ανοίγαμε πανιά
πόσο δε θα λιμάραμε συρματένια κιγκλιδώματα
αν μας δινόταν ευκαιρία.
Είμαστε πια ένας μικρός λαός
ο πιο μικρός λαός…
Δε ζητάμε άλλα δικαιώματα
γιατί ξεχάσαμε πια το χειρισμό τους.
Δε ζητάμε πιο πολλή επιείκεια
γιατί δεν ξέρουμε καλά τον εαυτό μας.

1942