Θ’ αναζητάς τη σιγουριά μες στο πλανόδιο
σπέρμα, πολιτεία ανισόρροπη, και θ’ αναπαράγεις
τη βέργα πιασμένη στο ξώβεργο. Η λύπη της λάσπης.
Κόντρα στην κόντρα την αντίφαση κι εδώ
που φως σκληρό τον κάτεργο οργασμό σου.

—

θα μείνουν μονάχα οι λέξεις να ξαγρυπνάνε το
πτώμα σου και κανείς δεν θα κλαίει.

—

Είναι μια θάλασσα στο μυαλό μου που αναπνέει
τα λόγια σου. Σ΄ αυτήν χύνονται τα δέλτα των
ποταμών σου.

*Από τη συλλογή “Με το καδρόνι στα χέρια”, εκδ. Πανοπτικόν, 2011. Επιμέλεια Ζ. Δ. Αϊναλής.