απόπειρα δέκατη έκτη

ξεμακραίνεις φτύνοντας
στις καταιγίδες που φτάνουν
στ’ απογεύματα που φεύγουν
στις φοβισμένες αναπνοές
στα δημόσια προσκυνήματα
λατρεύεις
απροσδόκητα φεγγάρια
και καθώς αιωρείσαι
μέσα σε ανεπαίσθητα
θραύσματα χρόνου
είναι σαν να τριγυρνάς
μέσα στην ακινησία
των πραγμάτων

απόπειρα δέκατη έβδομη

η οντότητά σου
ενδότερα αρχαίου ναού
μυστικό ρυάκι
σε σκοτεινές πεδιάδες
με καταβόθρες πικρές
αλάτι και χάλκινη σκουριά
αγάπη σε ακάνθινες αψίδες
των πεπιεσμένων στιγμών
της ζωής σου

απόπειρα δέκατη όγδοη

γραμμές αναφαίνονται
τα μονοπάτια της γαλήνης
σαν αγέλη σκύλων
που εμποδίζει τον ύπνο
αλυχτώντας τη νύχτα
σε τοπία που βρέχονται
από ραδιενεργούς αφρούς
ξεραμένα φύλλα
αιώνιων φθινοπώρων
φωνές σε άλλες όχθες
τυφώνες που δεν
κατέστρεψαν

*Από τη συλλογή “υπολήψεις – απόπειρες”. Για να διαβάσετε ή κατεβάσετε τη συλλογή αυτή πηγαίνετε εδώ: http://www.apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2738:test&catid=57:e-books&Itemid=66