Κρύο, βροχή, αέρας.
Νύχτα, σκιάχτρα στη μέση του χωραφιού
Γλίτσα
Τα πόδια βαριά
Τα πουλιά έφυγαν.
Σκιάχτρα παντού κρύβουν το φως.

—

Σε αφηνιασμένα κύμματα ναυαγοί
Σχεδίες τσακισμένες των γονιών
Οι προσδοκίες
Εει εσείς είδατε
Τα κομμένα λαρύγγια σωσίβια
Των γονιών;

—

Κορίτσι, βγάλε το κεφάλι σου
από την κατσαρόλα της μητέρας
Η καταιγίδα έρχεται κορίτσι
τραβάω για την κοιλάδα
Κορίτσι πάμε
Βγάλε το κεφάλι σου και έλα
στην Κοιλάδα
να αγαπηθούμε στο τραγούδι της βροχής
Μόνο γι’ απόψε κορίτσι
Βγάλε το κεάλι
Αύριο ίσως είναι αργά
Βγάλε το κεφάλι από την κατσαρόλα
της μητέρας
Ω! Κορίτσι της κατσαρόλας
Ω! Κορίτσι της κατσαρόλας που καταλαβαίνεις
μόνο τον τσελεμεντέ της μητέρας.

—

Τα κύμματα της θάλασσας τρέχουν
Τρέχω να τα προλάβω
Έει κύμματα περιμένετε
Τίποτα. Κάθησα και τα κοίταγα
Λευκές εικόνες γεννιούνται και πεθαίνουν
Ήρθε η ώρα του ύπνου
Δεν κοιμάμαι δεν χρειάζεται ούτε αυτό
όπως δεν υπάρχει ένας στίχος να πω.
Είναι σε μένα η τρέλλα του Βοριά;
Ναι! Όχι! Λέω βοριάς, νοτιάς
Κάτω στο ακρωτήριο, τρέχω να προλάβω
μα προδόθηκα απ’ τα μάτια μου
Σκόνη σηκώθηκε στην άσφαλτο,
Μαύρο πέπλο με σκεπάζει.

—

Όπως το είδα, αν το είδα
Όπως το κατάλαβα αν το κατάλαβα

Στο Πάρκο
Τα παιδιά έπαιζαν σε κάτι, που τα λένε
ειδικά παιχνίδια για παιδιά.
Ένας άνθρωπος σ’ ένα παγκάκι,
Χαμογελάει σ’ αυτό που έχει αγκαλιά
Το σφίγγει επάνω του και χαμογελάει συνέχεια
Στο κασετόφωνό του.
Τα πουλιά πέταξαν στα πιο κοντινά κλαριά,
μ’ ένα φτερούγισμα ανέβηκαν ακόμη πιο ψηλά.
Ο άνθρωπος καθόταν στο παγκάκι,
αυτός και το κασετόφωνο
Του χαμογελούσε, χαμογελούσε
Και εκείνο τραγουδουσε
Στο πάρκο
Σ’ ένα απ’ τα πάρκα αυτής της πόλης
Ρώμη. Αύγουστος.

—

Πέτρινες μορφές.
Κρυστάλλινοι ήχοι.
Η εξουσία λικνίζεται
ερωτοτροπώντας με πτώματα.
Μολυβένια ομοιώματα, Επαναστατών
δείχνουν το δρόμο
Διαφανές τσίρκο, αποκεφαλισμένοι κλόουν
Αόρατη φυγή.

*Από τη συλλογή “Εκπέμπουμε στους αναρίθμητους σκλάβους ανά δευτερόλεπτο”, Ανεξάρτητη έκδοση του ποιητή (δεν αναφέρεται χρόνος έκδοσης, αλλά εκδόθηκε κάποια στιγμή στη δεκαετία του 1980, στην Πάτρα).