Στην κατάτμηση μιας αναρχίας
ηλιόλουστης˙
στο βάθος της απέραντης ομορφιάς,
στο μυστικό του κήπου του Οδυσσέα,
στα κίτρινα σπασμένα παράθυρα,
στα νύχια της τίγρης˙
η νύχτα επικάθεται σαν υμένιο.

Αλάβαστρο και χάλκινα νομίσματα-
σπονδή στα υλικά της ιστορίας-
και χώμα,
χώμα πολύ.
Λευκός πηλός σαν
πλευρό αναιμικού Αδάμ
η παλάμη μου.

Ένα για τον κρατήρα,
δύο για το σύννεφο
και τρία για τη σκόνη.

Έξι βήματα πριν την έκρηξη.

Με επιμονή
σου γράφω γράμματα που
δεν έχουν λέξεις.

Έναστρη νύχτα
στάζει απ’ το ταβάνι
η εξάντληση.

Πόρτα ανοιχτή
στου άπειρου το στόμα
αυτή η νύχτα.
Σχεδόν μηχανικά
ξύνω στραβά τη μύτη
του μολυβιού μου.
Και γράφω απ’ την αρχή
μια ιστορία χωρίς
Αρχή.

Νύχτα χωρίς πόρτες
ορθάνοιχτη χάσκεις
σαν στόμα.
Άστρα που στάζουν
λέξεις στο γράμμα της
εξάντλησης,

ένα για τη λάβα
δύο για τη φωτιά
τρία για την έκρηξη•
έξι βήματα πριν το τέλος.

*Από τη συλλογή “Το Μερίδιο των Αγγέλων”, Παρίσι 2012. H Ποιήτρια διαχειρίζεται το ιστολόγιο Αντιποίηση στη διεύθυνση http://antipoihsh.wordpress.com