Πριν ξημερώσει η μέρα, πολλές φορές,
στέκεσαι κάπου στη μέση…
Κάπου ανάμεσα σε ουρανό και θάλασσα…
Σε ορίζοντα κι ορίζοντα…
στέκεσαι και συλλογιέσαι…
Συλλογιέσαι ώρα πολύ το κενό…
Κι ύστερα, εικόνες…
Γεμίζεις το κενό γύρω σου με στεριές,
γέλια παιδιών, χαρταετούς και ποδήλατα…
Ουράνια τόξα και ξωτικά..
Ό,τι μας έλεγαν σαν ήμασταν παιδιά και ποτέ δεν αρνήθηκες…
Μια τέτοια στιγμή,
ίσως κλέψω το χαμόγελό σου να το χαρίσω στη σελήνη…

*Από την ποιητική συλλογή του Γιώργου Καββαδία “Ό,τι μας στοιχειώνει”, Αθήνα 2012. Για περισσότερες πληροφορίες για τη ζώή και τις δραστηριότητες του ποιητή επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του στη διεύθυνση http://www.nyxteridas.gr