θυμήσου
τις λέξεις,
απόμακρες,
ηχώ στις σχισμές
του χθες,
τον έρωτα σιωπούσαν,

οι σκιές σου,
τα χείλια του
χάιδευαν,
με ανέμους γυμνούς,
στη κόκκινη σφαίρα της φυγής,
τότε,

και
δεν ήξερες;
ο χρόνος,
δάκρυα μιλούσε,
με στίχους πυρωμένης
βροχής,
στα βήματα
της βοής των αθώων σπιτιών,
όταν η φωνή του,
στα μάτια
σου ψιθύριζε,
γεύσεις πικραμένης
ψυχής,

τώρα,
ο χρόνος,
στο ταξίδι της απουσίας του,
σε οδηγεί,
στη χλωμή
σκιά του φεγγαριού,
στα στάχια της ερημιάς
να περιμένεις,
τα βράδια,
στον πύργο των μπλουζ,
τους δείκτες των στιγμών
για να γυρίσεις,

αχνοσβύνει
η σιωπή,
στην έρημο της μοίρας,
στο μαργαριταρένιο της γκρίζο

AlexMil