Ο χρόνος

Κι απόψε
διαρκώς παριστάμενος φαντομάς
με λέξεις
με ίσκιους
την αχίλλειό μας πτέρνα σημαδεύει.

Χορεύοντας με το σιωπηλό μας δάκρυ

Αργά τη νύχτα
βγαίνουν απ’ το κύμα
όλα τα πρόσωπα που αγαπήσαμε
περπατούν με βήματα αλλοτινών πουλιών
μας ακολουθούν μαζί με το ματωμένο φεγγάρι
φύλλα μασούν της μοναξιάς
και τραγουδάνε.

Στέλνουν φιλιά
χαιρετισμούς
φωτιά παίρνουν όσα ρωτάνε
τριγμούς αφουγκράζονται
σκιρτήματα βαθιά
χορεύουν με το σιωπηλό μας δάκρυ
και χάνονται

αφήνοντάς μας γυμνούς
μεσ’ στα σκοτάδια μας πνιγμένους