Για μια συλλογική, αυτοδιευθυνόμενη πορεία στους δρόμους που χαράζουν τα όνειρα για τη δημιουργία που δεν ορίζεται από συμφέροντα αλλά από ανάγκες και οράματα για τους αλλόκοτους που δείχνουν τον γυμνό βασιλιά για τους παράξενους που παραδέχονται πως είναι γυμνός για τους αποφασισμένους που δεν γυρεύουν να τον ντύσουν αλλά να τον σβήσουν απ’ τον χάρτη

ΤΟ ΔΩΡΟ

Ένα ταξίδι
Σε κοιτάζω
Σε ακούω και πάω
Ρίχνομαι σε άγνωστα νερά
Κόσμοι ολόκληροι γίνονται σταθμοί και περάσματα αρκεί να ξεκινήσω
Ένα Όνειρο
Με πονά
Για να με κάνει να το πιστέψω
Μπορώ;
Να δοκιμάσω;
Τέλος το πρώτο ερώτημα
Κι η πρώτη απάντηση μια αρχή
Μια επιλογή
Μια αμετάκλητη στροφή

Να ‘ναι καλά και με γεμίζουν δύναμη
Με ευγνωμοσύνη κοιτάω τους συνταξιδιώτες
Σε μια στιγμή που κρατάει όλες τις στιγμές
Σαν το βλέμμα ενός βρέφους που παίρνει αυτό που χρειάζεται
Και παίρνω μια ανάσα
Είμαι εδώ που θέλω να είμαι
Αυτή η πορεία είναι δική μου

Παίρνω μαζί και μια απόφαση για ένα δώρο
Ένα σημάδι ότι έλαβα ό, τι μου προσφέρθηκε
Ένα σημάδι να ορίσει το πέρασμά μας από “δω
Μην το ξεχάσουμε
Μην το χάσουμε

Ένα δώρο που να έχει μνήμη και δρόμο
Να μας κάνει να θυμόμαστε
Να μας εμπνέει να προχωράμε
Να είναι λιτό και γεμάτο
Σαν μια σταγόνα
Σαν κύτταρο γίγαντα που ξεγλιστρά
Ένα δώρο να αγγίξει τη μυστική χορδή
Τον ήχο μας
Που τραγουδά όταν είμαστε παρόντες
στις στιγμές και δεν ξεχνάμε τον σκοπό
Τραγουδά
όταν ανοίγουμε δρόμο
ανάμεσα στις εντυπώσεις για να περάσει η ουσία
όταν φροντίζουμε ο ένας τη θέση του άλλου
Όταν φέρνουμε μια νέα σκέψη να φωτίσει την επόμενη στροφή
Όταν κρατάμε στην τρικυμία
Όταν δεν ξεχνάμε στην μπουνάτσα

Ένα δώρο να φανερώνει την αόρατη γραμμή που μας κρατάει στα σπουδαία
Σε μια αγάπη αλλιώς αναθρεμμένη
Στο φτιάξιμο μιας ιστορίας
Που συναντιέται μαζί με άλλες
Σκηνές και πράξεις ελευθερίας

Ένα δώρο ενάντια στον κόσμο της θλιβερής υποκρισίας
Που φωτίζεται από το ξασπρισμένο δημοφιλές χαμόγελο
Υπευθύνων που πρέπει να δείξουν πυγμή
Ευαίσθητων που οφείλουν να παράγουν πολιτισμό
Αυθεντιών που γνωρίζουν
Ευυπόληπτων που γυρεύουν ευκαιρίες στα σπλάχνα σου
Φελλών που ρουφάνε την πολύτιμη κοιλιά τους
Προοδευτικών που έχουν τη λύση
Σινάφι
που ασθμαίνοντας κατασπαράζει τις ζωές
όλων όσων δεν έχουν ελπίδα να μπουν στο βασίλειό του
όλων όσων σείουν τα θεμέλια του ανακτόρου του

Ένα δώρο ενάντια στον σκοτεινό κόσμο των ατροφικών συνειδήσεων
Που μας θέλει δέσμιους κάθε φτώχιας
Τυφλής
Στα θαύματα
Και τα τραύματα
Που μας θέλει κυνηγούς
Για να ησυχάζουμε κάθε πείνα ρηχή
Ενάντια στον κόσμο κάθε δουλείας
Ενάντια στον κόσμο της δειλίας
Που μας σημαδεύει με τον φόβο
Ή με τον θάνατο
Με την ανοησία
Ή με τα όπλα
Και μας σκοτώνει
Μας υποτάσσει
Όταν της εκχωρούμε τη δυνατότητά μας να ονειρευόμαστε

Ένα δώρο
Γιατί κρατήσαμε μαζί τόσο καιρό
Αναμμένη τη φωτιά που εμπνευστήκαμε
Όλοι ρίχνοντας από ένα ξύλο
Φυσώντας
Μένοντας ξάγρυπνοι και σχεδιάζοντας ταξίδια
Σε μέρη που θα ευνοούσαν τη συντήρηση της φλόγας

Και ναι
Είπαμε πως τα χαμόγελά μας δεν έχουν τελειωμό
Κι ας μην χαμογελάμε συνέχεια
Γιατί κοπιάζουμε δίχως να ξεχνάμε τη χαρά μας
Κρύβοντάς την σε μια θυσία σοβαρότητας
Κενής
Δεν μας ταιριάζει η θλίψη
Δεν μας ταιριάζουν οι εγωισμοί
Το πάθος μας είναι ορμητικό ποτάμι
Και σε καιρούς ξηρασίας η δέσμευσή μας παλεύει με την έρημο
Κι ως τώρα νικά κάθε φορά
Στο μαγικό δάσος της κίνησης όπου καμιά φορά οι φίλοι γίνονται στοιχειά
Θυμόμαστε πως φίλους μας κάνουν τα όνειρά μας που συναντιούνται
Κι όχι η θαλπωρή των γνώριμων προσώπων μας
Εκεί μας συνοδεύει το παράδοξο
Ο δρόμος μας γίνεται πιο διακριτός
Όταν περνάμε μέσα από την καταχνιά
Που την ταΐζει το σβησμένο φανάρι του συντρόφου που αποχαιρετά
Γεια
Βαδίζουμε για λίγο στο σκοτάδι
Κι αν πρώτα πονούν
Τα μάτια συνηθίζουν
Γίνονται πιο δυνατά
Καμιά φορά για να νικάμε
Αρκεί να μην σταματάμε
Και δεν λέμε εγώ που
Κι εγώ τι
Γιατί δεν είμαστε πρόσωπα
Αλλά δρόμοι
Που δοκιμάζονται
Και κρίνονται
Ερημώνουν
Ή ξανοίγονται
Συνομιλούν
Κοιτάμε καχύποπτα τις πατέντες
Που καδράρονται
Κοιτάμε να μην ξεχνάμε από πού ήρθαμε
Και για πού είπαμε να πάμε
Κι αυτό μας φτιάχνει
Μας ορίζει
Μας ξεχωρίζει
Όπως τον καθένα και την καθεμία που είναι κάτι
Κι όχι ένα ρούχο που του φόρεσαν
Που της φόρεσαν

Ταιριάζει ή όχι
θέλω ακόμα να πω
Πως δεν θέλω να ξεχάσω
Δεν πρέπει να ξεχάσω τι με έφερε εδώ
Τι με κρατάει εδώ
Είναι η έγνοια μου να υπάρξω
Πέρα από τη ρηχή ανάσα του ρόλου που προορίζεται για μένα
Πέρα από τις μάσκες του
Τα όριά του
Δεν μου πάνε
Δεν πρέπει να ξεχάσω τι με έφερε εδώ
Τι με κρατάει εδώ
Είναι η έγνοια μου να τολμήσω να κοιτάξω πέρα από τον φράχτη
που στήσανε και φρουρούν
Οι θαλασσοπόροι που θρονιάστηκαν επάνω στις τιμές τους
Και κάθε που κάποιος νεοφερμένος
Κάποια νεοφερμένη
Άσημος
Άσημη
στον κόσμο των βάθρων
Σα να λέμε εσύ, εγώ, εμείς
Ορμάνε πάνω μας εκείνοι
ε δήθεν φροντίδα
Μας ξηλώνουν τα φτερά
Και παγιδεύουν τα ατόφια όνειρα στα δίχτυα των επιχειρημάτων τους
Κλείνουν τα αυτιά μας στον χτύπο της καρδιάς

Γι’ αυτό περνάμε μέσα από τις σειρήνες που κόβουνε τον δρόμο
Και τολμάμε να μην ανταποκριθούμε στις προκλήσεις τους
Παρά να ακολουθήσουμε τη διαίσθηση Την παρόρμηση
Που θα μας περάσει μέσα από τις συμπληγάδες των ειδικών
Στα δικά μας νερά
Στον άγνωστο κόσμο μιας ακόμα διαδρομής
Σ’ ένα ταξίδι
Σ’ ένα όνειρο
Σε μια επιλογή
Σε μια αμετάκλητη στροφή

Στέκομαι για λίγο επάνω στο κακόβουλο βλέμμα των εχθρών μου
Όσο χρειάζεται για ν” αντικρύσω
Τον φόβο μου μη μοιάσω σ” όλα εκείνα που μισώ
Και προχωρώ

Το δώρο μου είναι βιαστικό
Αλλά το φρόντισα
Και δίπλα του, αντί για ευχή
Αφήνω
Μια σιωπή Ένα βλέμμα
Μια κραυγή
Ένα γέλιο
Ένα χάδι
Μια μάχη
Mια στιγμή αληθινή
Ένα νεύμα
Μια γροθιά
Μια ζωή

*** “Το Δώρο” γράφτηκε από ένα μέλος του θεταρικού σχήματος “Ανάπλους” τον Φλεβάρη του 2009, στη διαδρομή Γιάννενα – Αθήνα, κατά τον γυρισμό από το «ταξίδι στην ιστορία των ιών της υπακοής» -μια μουσικοθεατρική παράσταση που παρουσιάστηκε στο πλαίσιο εκδηλώσεων της κατάληψης “Αντιβίωση” για την αλληλεγγύη στους διωκόμενους της εξέγερσης του 2008. Απαγγέλθηκε μετά μουσικής στο θεατρικό live που έστησε ο “Ανάπλους” με τη βοήθεια φίλων και συντρόφων στην πλατεία Βικτωρίας τον Οκτώβρη του 2009, ενάντια στη διοργάνωση του 1ου φεστιβάλ θεάτρου δρόμου. Μια διοργάνωση που με τις ευλογίες των υπουργείων Παιδείας και Πολιτισμού, του Δήμου Αθηναίων, του ΟΠΑΠ και της εταιρίας Ολυμπιακά Ακίνητα, εγγυήθηκε τη διεξαγωγή «μιας μικρής ‘αναίμακτης’, ειρηνικής, χωρίς ζημία και με πολλά οφέλη, θεατρικής εξέγερσης», προσθέτοντας μια καλλιτεχνική πινελιά στην αντιεξεγερτική εκστρατεία του κράτους μετά τον Δεκέμβρη του 2008. Παρουσιάστηκε σε «μαύρο φόντο» για πρώτη φορά στην σκηνή της Λέλας Καραγιάννη 37 στο πλαίσιο διημέρου εκδηλώσεων που διοργάνωσε η «Συνάντηση για την αυτοοργανωμένη έκφραση & δημιουργία», τον Δεκέμβρη του 2011, με ζωντανή απαγγελία. Στην οριστική του μορφή παρουσιάστηκε στο 2ο Φεστιβάλ αυτοοργανωμένης θεατρικής έφρασης, τον Οκτώβρη του 2013.

Το κείμενο είναι εμπνευσμένο από τη συλλογική πορεία της ίδιας της θεατρικής ομάδας, ωστόσο πιστεύουμε πως τα νοήματα και οι εικόνες του είναι παρμένα από τη γη που θρέφουν στο πέρασμά τους κάθε φωνή και πράξη κοινωνικού – ταξικού αγώνα για έναν κόσμο ισότητας, ελευθερίας, αλληλεγγύης, κάθε ατομική αναμέτρηση με τις κυρίαρχες κοινωνικές πιέσεις για ενσωμάτωση στο σύστημα των υπηκόων, κάθε μικρό και μεγάλο σύμπαν που δημιουργούν οι άνθρωποι όταν ενώνουν τις δυνάμεις τους και αγωνίζονται για ζωή και αξιοπρέπεια. Η αναπαραγωγή όλου ή μέρους του κειμένου, από όσους και όσες αναγνωρίζουν κάτι από τη ζωή και τα όνειρά τους στο περιεχόμενό του, είναι ελεύθερη. Η αναφορά στην πηγή είναι επιθυμητή από μας. Δεν επιθυμούμε τη χρήση του για εμπορικούς σκοπούς, ενώ είμαστε βέβαιοι πώς το μόνο μέρος του Δώρου που κρίνεται κατάλληλο για κοινωνικά αποβράσματα όπως φασίστες, ρατσιστές, σεξιστές, και λοιπούς μισάνθρωπους, είναι το μαύρο φόντο, που ευχόμαστε ολόκαρδα να τους καταπιεί μια για πάντα.

Ο θεατρικός κύκλος “Ανάπλους” δημιουργήθηκε τον Φλεβάρη του 2004. Από τότε συνηθίζει να φτιάχνει δικές του ιστορίες και επιχειρεί να συνδέει την επιθυμία για έναν ελεύθερο κόσμο με την περιπέτεια της θεατρικής δημιουργίας. Επιδιώκει τη συνάντηση με άλλα αυτοοργανωμένα δημιουργικά σχήματα γιατί οι πράξεις και τα μηνύματα δυναμώνουν όταν ενώνονται, γιατί το νόημα του δρόμου γίνεται πιο διακριτό όταν τον περπατάς μαζί με άλλους. H δραστηριότητά του στεγάζεται στην κατάληψη Λέλας Καραγιάννη 37. Το Δώρο είναι ένα δρώμενο σε μαύρο φόντο, εμπνευσμένο από την αισθητική του μαύρου θεάτρου Είναι ένα παιχνίδι με τη μουσική που έφτιαξε ένα μέλος των Propaganda. Ερμηνεύει τις εικόνες ενός ποιήματος που αναφέρεται στην αξία της συλλογικής, αυτοδιευθυνόμενης πορείας στους δρόμους που χαράζει η ελεύθερη συνείδηση, στους δρόμους που εμπνέονται από αδέσμευτα όνειρα, γεννημένα από τα κάτω. http://squathost.com/patisionstreet/?p=2501

*Αναδημοσίευση από το αθηναϊκό Indymedia.