`
Κοίτα πως χάνονται οι δρόμοι

μες τους ανθρώπους…

τα περίπτερα πως κρυώνουνε

απ΄τις βρεγμένες εφημερίδες

ο ουρανός

πως τρυπιέται στα καλώδια

και το τέλος της θάλασσας

από το βάρος των πλοίων

πόσο λυπημένες είναι οι ξεχασμένες ομπρέλες

στο τελευταίο δρομολόγιο

και το λάθος εκείνου που κατέβηκε

στην πιό πρίν στάση

τα αφημένα ρούχα στο καθαριστήριο

και τη ντροπή σου

ύστερα από δύο χρόνια που βρήκες λεφτά

πώς να τα ζητήσεις

πως τσούκου τσούκου

αργά μεθοδικά μας αλλοιώνουνε

να καθορίζουμε τη στάση μας στη ζωή

από το στύλ της καρέκλας…
.

*


Schau, wie sich Wege

in Menschen verlieren…

die Kioske

unter feuchten Zeitungen frieren

wie der Himmel

von Kabeln durchlöchert ist

und auf das Ende des Meeres

durch der Schiffe Gewicht

die vergessenen Regenschirme

wie traurig sie sind
auf ihrer letzten Reise

und der Irrtum von dem
der eine Station zu früh ausstieg

die nicht abgeholten Klamotten in der Reinigung

und wie verlegen du warst nach zwei Jahren

als du den Schein gefunden dafür

wie sie uns nach und nach verbiegen

mit Methode

dass wir unsere Haltung zum Leben ableiten

aus der Form eines Stuhles…

.