(for Paulos Fissas, 34, for John Lennon, the immigrants, the poets)

I am still a foreigner in your town,
the one with the unknown words.
I did not bring along those dreaded swords
So than, if you are after my soul,
Go ahead and have a go…

I am still an immense stranger in your town
To hide is difficult, trying to vanish
in shriveled alleys, between the houses,
the garbage and the weary periwinkles. ΄

Did you really believe I came to
live forever on your consecrated lawn?

Oh no, I don’t need the key to
your scary property
so, keep to you the gloomy chains,
the rotten brains of oblivion.

Sweet and human conversations,
nostalgia of homey lands, all wings
of remembrance are miles away
from this petty kingdom.

Did you really believe I would convert your sheepish mobs?
Trust me, I prefer my shoes and dance to hip hops…
Look at the shoes and look at my ale!
they’re both so livid
but my blood is pouring red and rain.

Ιt is a strange experiment
I thought I was living on earth
But in your wire-fenced town
I show a face that does not bow,
I sing an unexpected tongue,
I die to free this desecrated world.
Freedom, Ι long for you wherever I go.

Είμαι ακόμα ένας ξένος στην πόλη σας,
Αυτός με τις άγνωστες λέξεις
Δεν έφερα μαζί μου τα απειλητικά σπαθιά
Λοιπόν εάν γυρεύετε την ψυχή μου, πάρτε φόρα

Είμαι ακόμα ένας απέραντος ξένος στην πόλη σας
Δεν μπορώ να κρύβομαι, εξαφανίζοντας
σε κουρελιασμένα σοκάκια, ανάμεσα στα σπίτια,
τα σκουπίδια και τα φθαρμένα χρυσάνθεμα

Πιστέψατε πραγματικά ότι
Ήρθα να ζήσω για πάντα
Στο άγιο χώμα σας

Τι λέτε, δεν χρειάζομαι το κλειδί
Για τέτοιες περιουσίες,
Κρατήστε λοιπόν τις μουντές αλυσίδες,
σάπια μυαλά της λησμονιάς.
Γλυκές και ανθρώπινες κουβέντες,
Η νοσταλγία πιο οικείων χωρών
στα φτερά της μνήμης
ταξιδεύουν μίλια μακριά
από αυτό το
μικροπρεπείς Βασίλειο.

Πιστέψατε στ’αλήθεια ότι θα ήθελα να προσηλυτίσω τις μάζες σας, τα πρόβατά σας
Προτιμάω τα παπούτσια μου και να χορέψω στον ρυθμό του χιπ χοπ
Κοιτάξτε τα παπούτσια μου και κοιτάξτε την μπίρα μου
Είναι τόσο χλομά, το αίμα μου στάζει σαν κόκκινη βροχή

Είναι ένα περίεργο πείραμα
Νόμιζα ότι ζούσα στη γη
Άλλα στην οχυρωμένη πόλη σας
Δείχνω ένα ασυνήθιστό πρόσωπο
Τραγουδάω μια αλλιώτικη γλώσσα,
Πεθαίνω να ελευθερώσω
Αυτό τον φθαρμένο κόσμο,
ελευθερία, σε αναζητώ όπου και να πάω.