III

Από μικρός μου άρεζαν
οι βιωματικές ιστορίες.
Αυτές,
που γίνεσαι πρωταγωνιστής,
όσο κρατά το διάλλειμα,
και μόλις επιστρέψεις
στον χείμαρο των στιγμών,
είσαι αλλαγμένος
-όχι στη διάθεση μονάχα-
μέσα σου πάνω απ’ όλα.

Μια φλόγα ζεσταίνει την καρδιά
και καρτερείς,
με μάτια διάπλατα από χαρα,
και προσμονείς,
σαν το μικρό παιδί μπροστά σε τούρτα,
να σου δωθεί η αφορμή,
πράξη να κάνεις
όσα έχεις μάθει.

Έτσι και με την ιστορία.
Υπάρχουν τόσοι τρόποι
να μάθεις τα συμβάντα,
μα έναν μονάχα αγάπησα.
Αυτόν που γίνεσαι κομμάτι της
και βγάζεις τα συμπεράσματα σου.

Νιώθεις
τη θλίψη,
τη χαρά,
στον όλεθρο του άθους πνίγεσαι
και στης εξέλιξης το τρένο
ψάχνεις εισητήριο.

Κακά τα ψέματα,
απ’ τις πηγές
μαθαίνεις την αλήθεια.