Τα «Συσσίτια της αγάπης»

Σκοτείνιασε η μέρα.
Σύννεφα απελπισίας.
Ο ορίζοντας στα χρώματα του γκρι.
Σκιές πεινασμένων ανθρώπων
σέρνουν βαριά τα βήματα.

Με βλέμμα βουρκωμένο
ψάχνουν για λίγα ψίχουλα συμπόνιας.
Κατάπιαν την περηφάνια τους.
Ένα ζεστό πιάτο φαγητό στοίχειωσε τις προσδοκίες τους.
Φύσηξε ο ανεμοστρόβιλος της φτώχιας
κι η ανασφάλεια διέλυσε τη ζωή και τα όνειρα.

Η ζωή περιορίστηκε πια σ’ ένα αγώνα επιβίωσης.
Το χαμόγελο μοιάζει με «είδος πολυτελείας».
Μόνη αναλαμπή στο σκοτάδι της κρίσης
τα «συσσίτια της αγάπης».
Προσφέρουν μερίδες ανθρωπιάς.
Πολύτιμες.

Κιβωτός

Η φτώχια ήρθε απρόσκλητη.
Στα χέρια της κρατούσε τους κεραυνούς της δυστυχίας.
Πιάστηκα στον ιστό της.
Ένα εύκολο άοπλο θύμα.
Κι ύστερα ήρθε αναπάντεχα η συμπόνια.
Στα χέρια της κρατούσε τα δώρα της κατανόησης.
Βρήκα καταφύγιο στην αγκαλιά της.
Στον κατακλυσμό της εξαθλίωσης
μια κιβωτός σωτηρίας.