6
Ανάλαφρες πετούν οι εβδομάδες
Τι συνέβη, δεν καταλαβαίνω.
Πώς εσύ, γιόκα μου, στη φυλακή
Πώς σε κοίταζαν οι λευκές νύχτες
και πώς πάλι σε κοιτούν
με το καυτό γερακίσιο βλέμμα
Για τον ψηλό σου το σταυρό μιλούν Μιλούν για θάνατο 1939

9
Ήδη η τρέλα έχει μισοσκεπάσει
την ψυχή μου με τη φτερούγα της
και μου δίνει δυνατό ποτό να πιω
και με τραβάει προς τη μαύρη κοιλάδα
Κατάλαβα πως πρέπει
να αφήσω να με νικήσει όπως άκουγα στο παραλήρημά μου,
ήδη ξένο σε μένα.
Δε θα μ’ αφήσει να πάρω
τίποτα μαζί μου
(όμως την ικετεύω
όμως την ενοχλώ με προσευχή)
ούτε του γιου μου τα τρομερά μάτια
την πέτρινη υπομονή,
ούτε τη μέρα που η θύελλα ήρθε,
ούτε την ώρα της επίσκεψης στη φυλακή
ούτε τη γλυκιά δροσιά των χεριών
ούτε το θόρυβο της σκιάς στις λεύκες
ούτε το μακρινό ανάλαφρο ήχο-
την παρηγοριά των τελευταίων λόγων.

4 Μαΐου 1940

*Μετάφραση: Μαρία Καρδάτου

http://poihshkaipoihtes.blogspot.com