Πολυάσχολη σεζόν
για τις σταγόνες της βροχής
Διασχίζουν την ποίηση
Καθαρίζουν τα αδιέξοδα των ερώτων
Φορούν κόκκινα περιβραχιόνια
Μας βοηθούν να απαλλαγούμε
απ’ τους παρατεταμένους ψαλμούς
Υπενθυμίζουν στα λουλούδια να δακρύσουν,
Στις φυλλωσιές των δέντρων
να αποβάλουν από το οξύ ράμφος τους τα ζιζάνια
Στο μεθυσμένο, γέρικο, κοκαλιάρικο άλογο
να καμαρώσει τις αντοχές του…
Το απόγευμα μερικές κρέμονται ακόμα
στο περβάζι του παραθύρου…
Στέκομαι σε μία νεαρή…αδύνατη…
και διαβάζω τις φράσεις
πού ‘ναι γραμμένες στα χείλια της…