Felix Trutat, Femme nue

Προϋπάρχει η γυναίκα που αγαπάω
Αλλά τώρα φανερώνεται
Και διαβαίνει την ώρα
Αφηρημένη στον έρωτα
Ανάλαφρα λυτρωμένη
Από μια αόριστη αμαρτία˙
Σε μιαν αμίλητη οπτασία
Το βλέμμα της διάγει το διάστημα
Το ίσιο της σώμα λιώνει,
Κι αυτή πεθαίνει
Στα χείλη ακουμπισμένη
Χαμένη τους κόρφους της
Στις απαλάμες μου.