Ξανάρχισε η Διάλυση.
Καιρός ήτανε φαίνεται.
Είναι τρομακτικό σας λέω.

Εξαφανίστηκαν δια μιας οι ήχοι.
Βουβάθηκε η ψυχή,
πέτρωσε η καρδιά.

Δεν ήταν αστείο, ήταν εφιάλτης.
Αγωνίζεσαι να δραπετεύσεις,
φωνάζεις βοήθεια.

Σκοτεινιασμένος ουρανός.
Χωρίς αναμνήσεις,
χωρίς προσδοκίες.

Το σπίτι εξαφανίστηκε,
ο Χώρος μηδενίστηκε.
Το ίδιο και ο Χρόνος.

Κατήφεια στο πρόσωπο,
καρδιά σαν μολύβι,
μηδέν στον εγκέφαλο.

Αναισθησία εγκαθίσταται αργά
αλλά σταθερά στου νου τα αετώματα.
Ας ήταν να με συνέπαιρνε η Μουσική.

Δεν αντιλαμβάνομαι πολλά.
Μένω ακίνητος.
Είναι ότι καλύτερο.

Θα συνδεθώ ελπίζω κάποια στιγμή
με τις οντότητες της Ψυχής μου.
Θα ξαναβρεθώ κοντά τους.

Να φύγει πρέπει ο Φόβος από μέσα μου.
Για να αναπνεύσω καθαρά.
Ένας χορός χρειάζεται να με ζώσει.
(Η επαφή μου με τη Φύση).

Γι’ αυτό κι εγώ γυρίζω πίσω,
το επιχειρώ τουλάχιστον.
Υπάρχει εκεί μέσα το τραγούδι μου.

Δεν πρέπει να το ξεχνώ.
Υπάρχουν και ζωγραφιές πολύτιμες,
φανταχτερές, ανεξιχνίαστες.

Γι’ αυτό χρησιμεύει η Μνήμη στη
σύνδεση των στιγμών, των γεγονότων.
Πως θα δημιουργήσω τη δική μου τη στιγμή;

Περίμενε με αγωνία να περάσει ο καιρός.

*Από τη συλογή “Ποιήματα 2009-2013”.