μαγικά
φεγγάρια,
τυλιγμένα, σε χαρτοπετσέτες
ματωμένες,
τον αέρα θαμπώνουν
και οι τοίχοι να ουρλιάζουν,
σκύλοι μέσα τους,
τους ήχους
καταβροχθίζουν

κι αυτός,
προσπαθεί ν’ ανοίξει,
πόρτες
κολλημένες
και η σιωπή,
τις επιφάνειες γυαλίζει,
φοβίζει τα είδωλα,
κάνει τον αέρα καπνό:
η ψυχή του,
χωρίς ψυχή,
μόνο με σκουπίδια,
κομμάτια από στίχους,
που σολάρουν,
σε αποδυτήρια γαμημένων
δακρύων,

ο εαυτός του,
ένα βράδυ άστεγο,
ακουμπούσε στις ματιές του
κι έσταζε,
όνειρα πεθαμένα:
τοίχοι σπυριασμένοι,
στο μαύρο καπό πάνω,
στη μάντρα της ζωής

και το ποτό,
να γυμνώνει τη σάρκα,
αίμα ατσάλινο
να τη απελπίζει,
ταξίδια
και τα παρατημένα λόγια
ν’ αυτοκτονούν,
πίνουν,
πατημασιές στημένες,
πάνω σε γέλια
αποχαιρετισμών•

AlexMil 16-01-2013