Φωτογραφία: Yamamoto Masao

Χάρτινη βάρκα

Θέλω να γράψω ένα ποίημα
όχι για το θάνατο
αλλά για τη ζωή που μου στερούν.
Εμπόδια στο δρόμο μου.
Ύφαλοι στη ρότα μου.
Ενενήντα πέντε οκτανίων
το πανάκριβο οξυγόνο που εσπνέω.
Εργόχειρο από νήμα μεταξένιο το ταξίδι
όπως τ’ ονειρεύτηκα.
Δεν πρόβλεψα τους κόμπους και τα ξέφτια.
Μπροστά στα μάτια μου έκλεψαν
το καλαθάκι με τους θησαυρούς μου.

Έσωσα μόνο ένα φύλλο χαρτί.
Εδώ θα γράψω, είπα.
Μα μου τελείωσε το μελάνι.

Καβουρντισμένα αμύγδαλα

Η αγάπη σου πικρή σοκολάτα
σκληρή
με ολόκληρα καβουρντισμένα αμύγδαλα
που κρακ-κρακ τα κομματιάζω
μέσα στο στόμα μου.
Η απουσία ζάχαρης
διεγείρει τη φαντασία μου.
Αποζητά ηδονές αλλόκοτες
πρωτόγνωρες, δημιουργικές.
Πού; Παντού.
Σ’ όλο το φάσμα των αισθήσεων.

*Από την ποιητική συλλογή “Στο βάθος κήπος” (εκδ. Αρκαδικός Κήρυκας, 2011).