Ο ποιητής απαγγέλει το ποίημα εδώ: http://f.cl.ly/items/0M2A0X1v2R1t2U3F3733/508-3.mp3

Στάζουν
οι αγαπημένες
φωνές,
μέσα στις χαραμάδες
του μυαλού τους,
ονειρικός χρόνος
το χθες:
κορδέλες που φτιάχνουν αγγέλους,
λαμπιόνια που ξυπνούν
γέλια στο σκοτάδι,

τότε,
άνθρωποι της γης,
τώρα,
μάτια που πεινάνε
και στόματα που ράβονται
με τις βελόνες της ντροπής,
οι βιογραφίες τους:
φτιαγμένες
για τους κυνηγούς με τις ύαινες,
αυτοκόλλητες
στις παιγνιδιάρες ενοχές μας

ο πεινασμένος, εσύ, ο μετανάστης, εγώ,
ο άστεγος, αυτός, ο άνεργος, εκείνος,
και οι νεκροί, όλοι μας,

η άγονη γη,
σκαμμένη για τις ψυχές τους,
πάνω σε σκουπίδια από λαίμαργα φαγοπότια,
με πεζοδρόμια,
πίσω από τις βιτρίνες,
που τα δώρα μετρούν,
και των έξω τα βήματα ακούν,
να μιλούν
με αδιάφορες γιορτινές
ανοησίες,

με φράχτες
ταΐζουν τις καρδιές μας,
ζωγραφίζουμε τη δυστυχία τους
με τα πινέλα της δικιάς μας,
κρίμα
και με μπαλωμένα λόγια,
το χειρότερο,
να κρύβουμε
τις απεγνωσμένες σκιές τους•

AlexMil
23-12-2013