Το ιστιοπλόο
του χρόνου του,
χάρτινο,
στις θάλασσες της φαντασίας του
και η καταιγίδα
να δακρύζει τις λέξεις της,
τύπωνε στο κουρασμένο
σκαρί του,
τον αφανισμό του

τότε κατάλαβε:
o κόσμος του ήταν επίπεδος,

ένα φύλλο,
μαραμένο,
να επιπλέει τους στίχους,
η σιωπή,
σε μια σταγόνα
να συγκρατεί την αξιοπρέπεια
και ήχοι
από τα λημέρια
του χθες:
κρότοι υποκρισίας
να διαλύουν
τη νεογέννητη πόλη,

ο γκρεμός,
ήταν απρόσκλητος στην ανοησία,
η αιθέρια χλωμάδα
της πτώσης
και σκόνταψε
και κοιτούσε
το κάδρο στην άκρη των μυστικών του:
η θαλασσοταραχή
και τα πρόσωπα,
να τα παρασύρει
η άβυσσος: παντοτινά,
έμειναν μόνο ταχυδρομικές θυρίδες,
να γελούν
αδιάφορες
και η αφρόκρεμα
των αγνώστων
να έχουν αρπάξει
τα κλειδιά•

AlexMil
21-12-2013