εκκρεμές,
τη γη
κτυπά υπόκωφα,
η αρχαία θλίψη
και τα φώτα λυγισμένα
απώλειες στάζουν:
πεινασμένα
μάτια
και αναπνοές
αποχαιρετισμών,

στους δρόμους,
καθρέπτες σπασμένοι
από στραμμένες
κάνες,
οι νεκροί,
το πλεόνασμα,
μ’ αυτούς και με αίμα,
αθώων
και όλοι
μας θέλουν αγγέλους,
αυτοί,
οι κρυμμένοι με τα στεγνά μαντήλια
στο πέτο

κι αυτός,
έμαθε,
από τις αλήτικες
σχέσεις του,
τις κρυφάκουγε
στα βρώμικα σεντόνια
των ηδονών του,
ευτυχώς
ξέρει,
τα θαύματα
θέλουν προβοκάτσιες
θάρρους

κι αυτός
έμαθε,
πρώτα ανατίναξε όσα της χάρισε,
έκρυψε και τ’ αστέρια
από τα μάτια της,
πήδηξε και τους τοίχους
από τα φτιαχτά
βογγητά της
και τέλειωσε,

έμαθε
να μην έχει
τα χέρια ψηλά,
να μην ακούει τα είδωλα,
τους κολασμένους μόνο να εμπιστεύεται,
αυτούς,
με τις τρύπιες καρδιές
και τα πυρωμένα μάτια•

AlexMil
9-12-2013

*Εδώ απαγγελία του ποιήματος από τον Αλ. Μηλιορίδη http://f.cl.ly/items/0I36221K332n2u1W1m2m/494.mp3