Αυτή δεν έχει ακόμη γεννηθεί,
Αυτή, είναι η μουσική κι ο λόγος
Είναι ο ακατάλυτος δεσμός
Ολάκερης της πλάσης

Του στήθους ήρεμα αναπνέουν τα πελάγη
Και σαν η μέρα φωτίστηκε καλά
Κλαδιά μιας πασχαλιάς χλωμής
Μέσ’ το γαλάζιο βάζο είναι.

Τη δύναμη τα χείλη μου θα βρουν
Τον πρώτο δισταγμό να ξεπεράσουν
Νερό κρυστάλλινο να πιουν
Γιατί αυτό, αγνό γεννήθηκε στον κόσμο!

Ακίνητη στάσου Αφροδίτη
Στη μουσική επέστρεψε τον λόγο,
Των άλλων τις καρδιές να λυπηθείς
Με την αρχέγονη ζωή ενώσου!

*

Ισως να σου ‘μαι άχρηστος,
Νύχτα – από τα βάθη του ωκεανού
Σαν όστρακο δίχως μαργαριτάρι
Ξεβράστηκα στην ακτή σου.

Κάνεις τα κύματα αδιάφορα ν’ αφρίζουν
Κι αδιάλλακτα τραγουδάς –
Μα θ’ αγαπήσεις κάποτε και τότε θα εκτιμήσεις
Τ’ άχρηστο ψέμα αυτού του κογχυλιού.

Στην άμμο δίπλα της ξαπλώνεις
Φοράς τ’ άμφια τα δικά της,
Μαζί της δένεσαι για πάντα
Μεγάλη της αποθαλασσιάς καμπάνα

Και οι λεπτοί του κογχυλιού οι τοίχοι,
Σαν έρημο σπίτι πλημμυρίζουν
Απ’ τους ψιθύρους του αφρού,
Τ’ αγέρα, της βροχής και της ομίχλης…

*

Μισώ των ομοιόμορφων
Αστεριών το φως.
Παραλήρημα – παλιέ μου γνώριμε,
Σε χαιρετώ από το ύψος της πολεμίστρας.

Γύρω μου πέτρες μοναχά
Και της αράχνης το λημέρι.
Αδειος ουρανός το στήθος μου,
Που μια λεπτή βελόνα το χαράζει.

Θε’ να ‘ρθει κι η δική μου η σειρά
Τ’ άνοιγμα των φτερούγων δοκιμάζω.
Λοιπόν – σα βέλος ζωντανό
Η σκέψη δεν ξέρει πού να πάει

Ο χρόνος και ο δρόμος μου σα θα σωθούν
Θα επιστρέψω ξέρω:
Είτε εκεί όπου δεν μπόρεσα ν’ αγαπήσω
Είτε εκεί όπου φοβάμαι ν’ αγαπήσω