στο δάσος
τα χέρια σου έχουν το σχήμα
των φθινοπωρινών φύλλων
ένας μικρός δρυκολάπτης
παίζει με το γέλιο σου
καθώς αφήνεις τ’ αποτυπώματα
της βροχής στο κορμί μου
και μια αλεπού χτενίζει ανέμελα
την κόκκινη ουρά της
και είναι μια συνηθισμένη μέρα
φθινοπωρινή
στο δάσος
ό,τι έμεινε
Είναι φως
Μια στιγμιαία φωτογραφία
Στην κορνίζα της απουσίας
Ό,τι έμεινε είναι φως
Παγιδευμένο
Στο κεχριμπάρι του χρόνου
Ήχος χαρτιού που σκίζεται
Ποίημα ημιτελές
Ό,τι έμεινε
Είναι μόνο το φως
Που αναθρώσκει
Τα άλλα συνθέτουν το κενό
*Από την ποιητική συλλογή “Φυσικό Αντίδοτο”, εκδ. Μανδραγόρας, 2013. Η ποιήτρια διατηρεί επισης το ιστολόγιο Μωβ Στιγμές στη διεύθυνση http://purplestigmes.blogspot.com

Pingback: ό,τι έμεινε | Wirdicious
Κάθε φορά διαβάζοντας τη Τζούλια, σκέφτομαι τους Μαύρους Πάνθηρες, με την ”ψυχή στον πάγο” τους.
Σπάει τον πάγο, χωρίς κραβγές, αλλά και χωρίς φόβο.