1

Απόλυτη η γαλήνη της χρυσής αυτής ημέρας
Κάτω από τις γέρικες βελανιδιές
Προβάλεις εσύ, Έλις, ήρεμος με στρογγυλά μάτια

Στο γαλάζιο τους καθρεφτίζεται ο ύπνος των ερωτευμένων
Στο στόμα σου
Βουβάθηκαν οι ρόδινοι στεναγμοί τους

Το βράδυ ο ψαράς μάζεψε βαριά τα δίχτυα
Ένας καλός βοσκός
Οδηγεί το κοπάδι του στην άκρη του δάσους
Ω Έλις, πόσο δίκαιες είναι όλες σου οι μέρες!

Σε γυμνά τείχη
Βυθίζεται σιγανά η γαλάζια γαλήνη της ελιάς,
Το σκοτεινό άσμα ενός γέροντα σβήνει.

Βάρκα χρυσή
Λικνίζεται, Έλις. Η καρδιά σου μες στον έρημο ουρανό.

2

Ένα απαλό χτύπημα καμπάνας ηχεί στο στήθος του Έλις
Το βράδυ
Όταν το κεφάλι του βυθίζεται στο μαύρο μαξιλάρι.

Ένα γαλάζιο αγρίμι
Ήσυχα ματώνει στα βάτα

Ένα σκούρο δέντρο στέκεται μοναχό
Έπεσαν οι γαλάζιοι καρποί του

Σημεία κι άστρα
Βυθίζονται σιγά στη βραδινή λιμνούλα.

Χειμώνιασε πίσω από το λόφο.
Γαλάζια περιστέρια
Πίνουν, τη νύχτα, τον παγερό ιδρώτα που κυλά
Από το κρυστάλλινο μέτωπο του Έλις.

Διαρκώς ηχεί
Σε μαύρα τείχη ο έρημος άνεμος του Θεού.

*Από το ιστολόγιο http://gialeni.blogspot.com