Παρηγορώ φωτογραφίες για να ζω
έχω τις υποσχέσεις από καιρόν απεμπολήσει
πλάθοντας βραδινές ιστοριούλες
γεμάτες ονειρόσκονη.
τα δάχτυλα μου σκάβουν υπομονετικά τις δευτερεύουσες
που δημιουργώ.
μόνο οι δευτερεύουσες έχουν αισθήματα,
αυτές, δε συλλέγουν συναισθήματα,
μονάχα οι κύριες τροχοπεδούν,
οι κύριες ξαπλώνουν πλάι μου κάθε βράδυ
στρατηγώντας ακόμη περισσότερο
τη θέση μου στις προτάσεις…
(ένα πιόνι στη σκακιέρα)
δίχως επίθετα, αντωνυμίες, επιρρήματα..
στεγνή, άγευστη, βουτηγμένη στη μονοτονία,
στατική σαν το θαυμαστικό
χάθηκαν ακόμη και τα italics!

Η ζωή προχωρεί συνεχώς προς τα κάτω
κάτω… και πάλι κάτω,
ώσπου να πατήσεις την εκτύπωση απομάκρυνσης
από τη ζωή σου..

Νέττα