Στην απειλή
μιας μακρινής μυρωδιάς ενός λευκού κελιού,
θα αλείψουμε τρομαγμένοι
τις πληγές που χαράζει η οργή
στις συνειδήσεις μας
με λήθη.
Τα πλυμένα και τρεμάμενα τομάρια μας
θα κινήσουν για μια ακόμα
Δευτέρα υποταγής.

Μέχρι η μπόχα της αλοιφής
πνίξει κάθε προηγούμενη απειλή,
και εμείς,
οι σύγχρονοι γενναίοι,
θα ορμίσουμε πάλι για παρόμοιες εμπειρίες
που μας σέρνει ένας ακούσιος χορός αυτοφθοράς .

-Μα είναι ωραία η ΖΩΗ
και ας μην της μοιάζει.

*Φωτογραφία και μουσική διαλεγμένα από την Λόλα.