Είχε –και το σερνε- επιδεικτικά
Ένα ξύλινο πόδι
Καθόταν στο παγκάκι τ΄ απόβροχο
Το ξεβίδωνε και το ακουμπούσε πλάι μου
Μικρά σπουργίτια τριγύρω
Και μια περαστική δεκαοχτούρα
Έτρωγαν όλα τα ψίχουλα της αλήθειας

«Τρίζει τις νύχτες
-ειδικά όταν βρέχει-
Και με ξυπνάει
Εσύ που δεν έχεις ξύλινο πόδι
Δεν με καταλαβαίνεις
Τα ξύλινα πόδια
-αλίμονο-
Αφορούν αποκλειστικά
Εμένα»

Μόνο τα όνειρα τρίζουν
Τα ξύλινα πόδια να τα ευγνωμονείς
Δεν αιμορραγούν
Αχάριστε

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης -έργο της Lizzy Ansingh- αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο της ποιήτριας Μωβ Στιγμές στη διεύθυνση http://purplestigmes.blogspot.gr/