Έρχεστε
με τα λόγια στο σακί των ματιών
χτυπάτε το στήθος μου
και σας ανοίγω.
Ο ορίζοντας βυζαίνει την ομίχλη

προχωράτε.

Αποσκίρτησ’ η ψυχή.
Μαριονέτες γλεντάν
το εύκαιρο σώμα.

Ποτάμι περασμένης ώρας
κυλάει σιγαλά τα νερά.

Τα παιδιά σχολνάνε.
Τις κηλίδες των δακρίων
μαζεύουν από το στήθος μου.
Ποτίζουν τα πουλιά

*Το ποίημα αναδημοσιεύεται από το ιστολόγιο της ποιήτριας Ηλιόδενδρον στη διεύθυνση http://hliodendron.blogspot.com