40 χρόνια από την ταξική εξέγερση του Πολυτεχνείου (1973-2013)

Νύχτα που στριφογυρίζουν οι εικόνες.
Καρτερικές γενιές θέλουν ν’ αποτελειώσουν
το ποτήρι που άφησαν στη μέση.
Θαλασσινό κύμα τ’ ανάστημά τους.
Σφιγμένες γροθιές έτοιμες
των ξεπουλητάδων να πατήσουν το ψέμα.
Ενάντια στο σκοτάδι που μυρίζει.
Μορφές μαύρες, αγριεμένες.
Δεν γνωρίζονται μεταξύ τους.
Η ενότητα στο τραγούδι.
Και τα ματωμένα πουκάμισα
παντιέρες στα οδοφράγματα.
Τραπεζάκια σε φοιτητικά δωμάτια
βάρεσαν εγκατάλειψη.
Πεθαίνουν το ξημέρωμα
με το τρίξιμο των σφυριών.
Τυλιγμένα κουφάρια σε τρύπια πανωφόρια.
Κι οι γραφές κόκκινες σε μαύρο φόντο.

*Το ποίημα αυτό περιέχεται στη συλλογή “Σκόρπια ποίηση” της δεκαετίας του 1980.