Ποίημα απ’ τον συλληφθέντα στο ελεύθερο αυοδιαχειζόμενο θέατρο “Εμπρός”

Τα σκουριασμένα κλειστά σίδερα
έγιναν ελεύθερος αναπνεόμενος χώρος
Ένα κοινό αγαθό.

Κατάληψη είπες και σου πα άκου
τι φαντάζομαι.

Η κατάληψη είναι η φαντασιακή μας
πραγματικότητα απέναντι
στη λαίλαπα του καπιταλισμού
Κατάληψη είναι η συγκρουσιακή μας
δυνατότητα ή αλλιώς
η απαλή ευχέρεια στις ψυχές των ανθρώπων

Κατάληψη είναι η συνειδητότητα
των ορίων της αστικής ελευθερίας
και η συντριβή τους.

Όμως κατάληψη δεν είναι
είναι η νέα λέξη της νέας μέρας
όταν το ατσάλι της χειροπέδας
έγινε μολύβι στα χθεσινά μας λόγια.
Κατάληψη δεν είναι
είναι το νέο δίκαιο
που προβάλλει αθώο ωσάν
τις περιπέτειες ενός μωρού παιδιού
που μπουσουλάει τον κόσμο
και τον ανακαλύπτει για πρώτη φορά.
Κατάληψη ή αλλιώς ελεύθεροι
αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι.
Το νέο δίκαιο,
η ανάσα του καθενός
στο σφραγισμένο στόμα της λήθης.
Εξέγερση.