Η νύχτα ματιών αλόγου που τρέμουν μες τη νύχτα
η νύχτα ματιών νερού στον κοιμισμένο κόμπο,
είναι μέσα στα μάτια σου, μάτια αλόγου που τρέμει,
μέσα στα μάτια σου, μάτια νερού μυστικού.

Μάτια απο νερό ίσκιου,
μάτια από νερό πηγαδιού,
μάτια από νερό ονείρου.

Η σιωπή κι η μοναξιά,
σα δυό ζωάκια οδηγημένα απ’ τη σελήνη,
πίνουν απ’ αυτά τα μάτια,
πίνουν απ’ αυτά τα νερά.

Αν ανοίξεις τα μάτια,
ανοίγει η νύχτα, μουσκλιασμένες πόρτες,
ανοίγει το μυστικό βασίλειο του νερού
που αναβρύζει απ’ το κέντρο της νύχτας.

Κι αν κλείσεις τα μάτια,
ένα ποτάμι σε πλημμυρίζει από μέσα,
προχωράει, σε σκοτεινιάζει:
η νύχτα μουσκεύει τις μέσα σου όχθες.

*Μετάφραση: Αργύρης Χιόνης. Από το βιβλίο Οκτάβιο Πας, “Ποιήματα”, εκδ. Σπηλιώτη 1981.