Σε Χώρους και σε Χρόνους Άσπιλης Φωτιάς
το Σύμπαν του μυαλού μου καταβροχθίζεται.
Γέλιο και λυγμός κι ύστερα σιωπή
κι η ήρεμη ανάσα που ο ύπνος φέρνει
στους σοφούς Ανθρώπους…

Η μνήμη μου αθάνατη
-μέσα από λίθινους καιρούς
ορμητικό ποτάμι, ξεχυνόταν…-
τώρα, στ’ απέραντο του ζωογόνου Πόνου
ταξιδεύει.

Ω, εσύ Φωτιά
θαμμένη σε ιερή, πανάρχαια σπηλιά,
στους πρώτους κύκλους της Μεγάλης
Μοναξιάς
τη λάμψη της γυμνής αγάπης μου
σκορπούσες.

Πέρα, στης εξιλαστήριας Φωτιάς
το ελπιδοφόρο Φως
φως ταπεινό είμαι κι εγώ
π’ όλο αγωνίζεται και λαχταρά
να μείνει αναμμένο!…

*Από την ποιητική συλλογή “Ο κύκλος των χαμένων μαχαιριών”, εκδόσεις ¨Άρδην”, Αθήνα 1999.