Σαράντα μέρες χωρίς τον Άρη Ταστάνη
Οι φίλοι χάθηκαν, για πάντα μας τονίζουν.
Εκείνα τα πικρά τους μάτια μόνο θυμάμαι.
Και που χρόνος να κάνουμε καινούργιους.
Όμως εμείς.
Κάθε στιγμή θα ξεκινάμε για μακρινά ταξίδια.
Μ’ ένα λουλούδι στα μαλλιά
κι ένα βιβλίο ανοιγμένο στην πρώτη σελίδα.
Και θ’ αγαπούμε την πραγματικότητα μας,
όπως εκείνοι τα πάθη της ασήμαντης παρουσίας τους.
Φτάνει να μείνουμε πάντα ονειροπόλοι…..
To Koskino 