Maria Vishnyakova (η μητέρα του Tarkovsky’) ως η “γριά” Μαρία, στον Καθρέπτη (του Andrei Tarkovsky, 1975)

Φτωχό δειλό άθυρμα,
οργανωμένο μ’ άσωτη έχθρα,
έζησα εκεί ακριβώς ένα χρόνο –
του Πατέρα μου το εξοχικό στο Μπέβερλι Φάρμς
πουλιόταν το μήνα που πέθανε.
Σκορπισμένη, άδεια, γνώριμη,
η αστική του επίπλωση
βιαζότανε
προσμένοντας τον μετακομιστή
αμέσως μετά απ’ τον εργολάβο κηδειών.
Προετοιμασμένη, φοβισμένη
να ζήσει μόνη ως τα ογδόντα,
η Μητέρα φεγγάριασε σ’ ένα παράθυρο,
σα να ‘χε μείνει σ’ ένα τρένο
μια στάση πέρ’ απ’ τον προορισμό της.

*Μετάφραση: Αλέξη Τραϊανού
**Από το βιβλίο “Μεταπολεμική Αμερικανική Ποίηση”, Αγροτικές Συνεταιριστικές Εκδόσεις Α.Ε, 1979.
***Όπως αναφέρει ο Ρόζενθαλ, ο Λόουελ έκανε μια τρομαχτική ανακάλυψη του παρελθόντος του και συνάμα των χαμένων ευκαιριών των γονιών και των προγόνων του, καθώς και του περίγυρου της ζωής τους. Στο ποίημα του “Πωλείται” δεν πουλιέται μόνο το σπίτι, αλλά μαζί του χάνεται και μια ολόκληρη βιωμένη ζωή, για να μετουσιωθεί σ’ ένα παγωμένο εσωτερικό τοπίο κάτω από το ψυχρό φως του φεγγαριού στο πρόσωπο της χήρας πια μητέρας.
Αλέξης Τραϊανός, από την εισαγωγή του βιβλίου.
#Ευχαριστιες στην Αναστασία Τσόχα που έφερε στο facebook.