Ω, σας βαρέθηκα, ασύστατοι·
εσάς και το αναφαίρετο
δικαίωμά σας στην αλήθεια.
Έμαθε ποτέ κανείς κάτι χρήσιμο για την αλήθεια
– εκτός απ’ τον γκρεμό της·
κι απ’ αυτόν μόνον τον ίλιγγο του βάθους·
ποτέ το βάθος το ίδιο·
αν τελικά έχει καθόλου βάθος,
αν δεν είναι παρά το σκοτάδι των σπλάχνων
του άλλου· του προπορευόμενου άλλου
στην ανώνυμη πτώση που επιμένετε να λέτε ζωή;

Πάει καιρός που δεν άκουσα τον άνεμο
να λέει κάτι με κλαδιά. Πάει καιρός
που δεν άκουσα την βροχή
να ψιθυρίζει κάτι με φύλλα.
Δεν είναι καθόλου πως δεν φυσάει,
πως δεν βρέχει. Κάθε άλλο…
και μάλιστα εξοργιστικά
επίμονα μπορώ να πω: σαν να πασχίζει
να σου εξηγήσει ένας τραυλός πολιτικός
τι σημαίνει πραγματική ελευθερία λόγου.
Είναι πως η αλήθεια
που σωριάσατε εδώ, εκεί, παντού,
δεν μπορεί να προβάλει την παραμικρή
αντίσταση σε οτιδήποτε,
σαν να υπάρχει μόνο μέσα… κάπου…
Πιο μέσα: άνθρωποι στραμμένοι εντελώς
μέσα τους και μέσα τους
τίποτα ή πράγματα εντελώς ασήμαντα –
ωστόσο αληθινά,
αν σκεφτεί κανείς με πόση ευκολία
εξαπατάτε ο ένας τον άλλον
κι όλοι μαζί το ψέμα που σας κάνει
ανθρώπους. Κατά πάσα πιθανότητα η βλακεία
δεν είναι πια ελάττωμα, είναι ιδεολογία.

Θέλετε την αλήθεια; Στο τέλος μόνο η σκόνη
κι η ερημιά θ’ αποφασίσουν.