Κυριάκος Ραμολής, Δύο ποιήματα

b138643

———————————— Ένα θεολογικό παράδειγμα

————————————
Έπεσε λοιπόν η πρώτη βροχή
πάνω σε χώμα διψασμένο
———————————— Ωστόσο
πώς γίνεται να διψούσε το χώμα
δίχως τη συνείδηση της βροχής
χωρίς δρολάπια κι εξεγέρσεις;
Και πως θα έρθουν οι νέες βροχές
μετά από αυτόν τον παραλογισμό
πώς θα στοιχειοθετήσουμε
———————————— έστω και μια ψιχάλα
πάνω στο μέτωπο της ερημιάς;

—————– Αποχαιρετισμός στα (ρ)όπ(α)λα

———————– Σάπισε η μεμβράνη μου
και δεν βροντά το ταμπούρλο
μιας ψυχής σερπετής
στο καρφί και το κάρβουνο
—————————————
μόνο ο τρελός κηπουρός
με το μπακιρένιο ποτιστήρι
φυτεύει τις σταγόνες του
στο στέρνο που λαχτάρησε
να πει ένα τραγούδι
—————–

***
———————-

*Από την ποιητική συλλογή “Εσωτερικό σωλήνα”, εκδ. Πανοπτικόν, 2008.

Leave a comment