Σε αυτό το δείκτη τελειώνει η ζωή
και αρχίζει ο μύθος…
Έρχονται να μιλήσουν οι Μεγάλοι Ποιητές
για τα έργα της ζωής
που απρόσμενα χαράζουν το δρόμο μας…

Τα μικρά μου βλέφαρα σηκώνονται δειλά προς το Ουρανό…
…ξεπροβάλλει ένας ήλιος που φωτίζει με τις ακτίνες του
τον πέτρινο δρόμο δυο σκίουρων…
…ένας άλλος ήλιος μιλά στα φύλλα που χορεύουν ρυθμικά
τον εκστασιακό χορό,
χαραγμένο από τις πνοές του Αιόλου,
φεύγουν τα φύλλα
κι εγώ τρέχω ανάμεσα στις κούνιες και τα ψάχνω…
Κάθε φορά που τα μάτια μου τα παίρνουν
φυσά ξανά και φεύγουν
και κάθε φορά κλαίω όλο και πιο πολύ
στο δικό μου Ήλιο…
…μα, ο δικός μου Ήλιος έφυγε!
Ήταν κι αυτός μια περιστασιακή πνοή
διαθέσεως φτηνής,
αξιοπρόσεχτα οφθαλμαπάτη μιας ζωντανής ψυχής
που δεν πίστευα πως θα χαράξει τη ζωή μου…

Είμαι μικρή, μάταια τα βλέφαρά μου αναζητούν
το δικό μου Ήλιο, το δικό μου ουρανό…

Τώρα πια, ξέρω πως μόνο ο απέραντος Ουρανός
δε θα απαρνηθεί το λαμπερό τόξο που χύνει
η αγάπη των ματιών μου…

…κι η ζωή: ένα ατέλειωτο ρολόι
με παγωμένους δείκτες…

Νέττα