Όταν ανεβάζω το βλέμμα
αταξινόμητα πουλιά
κελαηδούν στα τύμπανα μου
πως ο άνεμος είναι
το σκοτωμένο σπέρμα
του τυφώνα…
Μου κλείνουν το μάτι
και θωρακίζουν
τον καλαμιώνα
που συνθέτει
τα τσακισμένα
πλευρά μου
και με ρίχνουν στην μάχη…
Τώρα πια δεν θα ρίξω τις λέξεις μου στο κόκαλο…
Τώρα πια θα ορμήξω στο μεδούλι…
Δεν θέλω να γίνω ποιητής…
Θέλω να γίνω το καντήλι
πάνω απ’ τον τάφο του ναζισμού…