Και μέσα μου η θάλασσα ένα ξόμπλι
όση απόμεινε
σε καλεί με τα δόρατα της θλίψης
και με αφοσιωμένο θόρυβο των παράλυτων ψιθύρων
που ισχύουν στα σκουφιά του ανέμου
έλα πνοή και θύελλα να με δεχτείς έτσι ανώριμη
στην πνευματική μου ανάσταση
έλα βροχή και κάψα
να με θυσιάσεις στο νόμο της ευχής
γιατί η ματιά μου δεν αντέχει άλλο
την εικόνα που λυγίζει
λιώνει, αδιαφορεί για το φως
έλα γλυκιά μου αλμύρα
σώσε το γεγονός, σώσε το δέρμα που αποφεύγει να καεί
στο μαρτύριο του ξενοτοπισμένου
καίγομαι στη λέξη απόσταση
βουνάρι ξύλα άναψαν
οι αναστεναγμοί της μέρας
και φτάνουν στα μεσούρανα, οι θυσίες

*Από τη συλλογή “Pain perdu” (εκδ. Αφροδίτη, 2013).