John Karteris, Τα όνειρα πάντα θα δραπετεύουν

kefalia

Με αφορμή μιαν άλλη επίθεση….

Τα δεκατέσσερα τα χρόνια του
δεν συγκινήσαν τα θεριά
που μάρκαραν το χώρο
ουρώντας τη χολή τους
Η ανεμελιά της νιότης τον παρέσυρε
στο αδιέξοδο στενό
όπου το φως κρυβότανε από ντροπή
άνομες πράξεις να μην βλέπει
Εκεί που οι σάπιες οι προθέσεις τους κουρνιάζανε
σαν όρνια στα τηλεγραφόξυλα
και στήνανε καρτέρι με σκοπό
να διαφεντεύουνε το βρώμικο αγέρα.
Σπασμένα μπουκάλια του χάραξαν το πρόσωπο
μεθώντας στις πληγές το μίσος
που στάλα-στάλα μάζευαν ανύπαρκτες ψυχές
που άνθρωποι δεν θέλησαν να γίνουν
Οι δολοφόνοι της ελπίδας
δεν μπόρεσαν να αφανίσουν τα όνειρα
Αυτά δραπέτευσαν μακριά- (πάντα θα δραπετεύουν)
στην αγκαλιά της μάνας του.
Δεν υπολόγισαν ως φαίνεται καλά Είναι πολλοί αυτοί που αντιλαμβάνονται τα σκοτεινά τους πλάνα , Οι υλακές του φασισμού της εξουσίας αρωγοί ηχούν στα αυτιά τους , εμβοές Και είναι αφορμή αντίδρασης το αίμα στο υγραμένο άσπρο των αθώων του ματιών .

Leave a comment