I

Η γερακίσια μύτη: Γραβάτα.
Ο βλάχος
Ο μοσκιός
Το νευρόσπαστο

Μια ανιαρή παρτίδα πόκερ
Φάτσες νυσταγμένες
Το δωμάτιο παλιά
Στο πίσω μέρος

II

Με διαπερνάς με αστραπές
Άραγε είσαι συ
ή η θύμησή σου;

III

Σήμερα άλλη αγαπητικιά
ξενυχτάει μαζί μου: Το χιόνι.
Την αγαπώ τη βροχή
μα μιλάει πολύ.
Το χιόνι είναι κρύο
μα ξέρει ν’ αγκαλιάζει ζεστά

IV

Το καφενείο είναι ένας κόμβος
Ένας κόμβος συγκοινωνιακός
Δρόμοι ποικίλοι, διαφορετικοί
περνούν, συγκλίνουν κι αποκλίνουν

V

Θα χάραζε η αυγή
Μα δεν χαράζει
γιατί έχει βαριά συννεφιά
Μα τι σημασία έχει άραγε;
Πες πως δεν χάραξε ποτέ

VI

Ο καφές είναι ένα ψυχοφάρμακο
Όπως ακριβώς το τσιγάρο και ο ύπνος.
Προπαντός ο ύπνος

VII

Γιατί άραγε ο κόσμος πρέπει
ν’ αποτελείται από καμπύλες και στροφές
Δε θα μπορούσε να είναι μόνο ευθείες και επίπεδα;

*Από τη συλλογή “Απόηχοι”, εκδ. Σύγχρονη Γνώμη, Αθήνα 2003.