Μανόλης Βάγιας (Μανόλο), Στίχοι…

tumblr_ms1rhfSto91qarjnpo1_500

Καλύτερα στο περιθώριο
παρά στο πεζοδρόμιο

———–

Οι φωτεινές επιγραφές
των πολυκαταστημάτων
τονίζουν τα θλιμμένα πρόσωπα
των παιδιών που ξεφωνίζουν
απελπισμένα…
– Πάρτε μας μακριά
από τον κόσμο.

———–

Το φεγγάρι πάνω από αυτό το σπίτι
θέλει πότισμα,
έκλαψε πολύ όλη την νύχτα.

Τα δέντρα στον κήπο αυτού του σπιτιού
θέλουν πότισμα,
έκλαψαν πολύ τούτη τη νύχτα.

Η πόρτα σ’ αυτό το σπίτι
θέλει λάδωμα,
τρίζει τόσο απελπισμένα τόσο λυπημένα
και ο απέναντι μαλώνει με τη γυναίκα του.

———–

Με πόνο τόσο δυνατό,
πώς να αντέξει ο στίχος.

Αφήστε με.

*Από τη συλλογή «Η τρύπα», Αθήνα 1994 (σε χειροποίητη, ανεξάρτητη έκδοση).

Leave a comment