Δημήτρης Π. Κρανιώτης, Παζλ

PAZL

Να γεννιέμαι στο δάσος 
από νερό και χώμα. 
Δέντρο να γίνομαι
σκορπίζοντας τα φύλλα.
Να αιωρούμαι ανίερα 
ως παζλ στον αέρα.
Να με τρώνε τα πουλιά
ως ρυτίδες με χρώμα.
Ν’ αναζητώ
με “Silver Αlert”
δίχως όνομα, 
εμένα.

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το http://greekpoetics.blogspot.gr/2013/08/blog-post_31.html

Leave a comment