Ω Ζέφυρε σκληρότατε
Άγριε Δυτικέ άνεμε
Που γυρνάς
Κοίτα να με ξεχάσεις

Θα ήθελα να ήμουν φύλλο νεκρό
Όμοιο με φάντασμα
Να στροβιλίζομαι
Στα πόδια των αγαλμάτων
Μικρή μαύρη μούχλα που ανεβαίνει
Μέχρι το φρύδι το σηκωμένο του Στρατηγού
Που έχει πια πεθάνει

Να δραπετεύω
Τις πολεμικές τις σάλπιγγες
Να μην ακούω
Την διαρκή επανάληψη
τον εφιάλτη
Μόνο το μισοδαγκωμένο μήλο
– πέντε δόντια από παιδάκι –
Σκουντουφλώντας στο σκοτάδι να βρίσκω…