Καὶ σχίζονται στὰ νεῦρα σου οἱ χυμοί.
Τὸ σῶμα σου όνειρο νὰ πλέει μὲς στὴν ὀδύνη.
Κι ἀπὸ τὴ γέννα πρὶν
Μιὰ
ἀρχαιότητα μεταμορφώσεις.
Κ’ ἴσαμε κεῖ τὰ κύτταρά σου ξυπνητὰ
Ποὺ ἀποχωρίζονται καὶ ξέρουν.
Νέα, νέα ἡ συγκίνηση καὶ πάλι τόσο!
Τόσες φορὲς ποὺ εἴμαστε ἐρωτευμένοι…