Ανεβοκατεβαίνω έξαλλη του παλατιού τις σκάλες
με τα φουστάνια μου στο χέρι
και πάω από τα νεύρα μου να σκάσω!
Κι ανάβω το ‘να τσιγάρο πίσω από τ’ άλλο
χαστουκίζω υπηρέτριες και σπάω βάζα…

Δεν είμαι άκαρδη
αλλά δαιμονίζομαι
που βασιλεύω σε καρδιές χάρτινες
αίμα στις φλέβες τους δεν τρέχει
Σκορπίζονται με το παραμικρό
Σαν πύργοι από τραπουλόχαρτα
Και τρέχουν στα συρτάρια τους να μπουν

Όχι, πείτε μου
Αν ήσασταν βασίλισσα
Δεν θα τους παίρνατε τα κεφάλια;

*Από το Ομάδα από Ποιηση ΙΙ, “Υπέρ Ονειρίας”, εκδ. Γαβριηλίδης, 2012.